Derneğimiz tarafından düzenlenen program kapsamında, Prof. Dr. Abdurrahman Ateş’in katılımıyla “
” başlıklı bir konferans gerçekleştirildi. Yoğun katılımla gerçekleşen programda, Kur’an’ın anlaşılması sürecinde sünnetin ve nebevî uygulamanın yeri, tarihsel ve ilmî boyutlarıyla ele alındı.
Konferansta, “Kur’an’dan başka bağlayıcı kaynak kabul etmeme” anlayışının tarihsel arka planı incelenerek, bu yaklaşımın farklı dönemlerde ve coğrafyalarda nasıl ortaya çıktığına değinildi. Özellikle modern dönemde “Kur’an her konuda yeterlidir” söylemi etrafında şekillenen yaklaşımların, Kur’an’ın vahiy süreci, rivayet geleneği ve sahabe pratiğiyle ilişkisi kapsamlı biçimde değerlendirildi.
Sunumda; Kur’an’ın bize intikal sürecinin rivayet temelli olduğu, nüzul ortamının ve tarihsel bağlamın ancak sünnet ve sahih rivayetler aracılığıyla anlaşılabileceği vurgulandı. Sahabenin ve Rasûlullah’ın konumunun tartışmaya açılmasının, doğrudan vahyin güvenilirliğini tartışmaya açmak anlamına geldiği üzerinde duruldu. Bu çerçevede, oryantalist yaklaşımların ve modernist yorumların temel argümanları eleştirel bir bakışla değerlendirildi.
Ayrıca ibadetlerin uygulanışı, helal-haram sınırlarının belirlenmesi, Kur’an’da geçen bazı kavramların terim ve lugat anlamları gibi konular, nebevî uygulama ekseninde örneklerle açıklandı. “Sadece Kur’an” anlayışının sınırsız ve keyfî yorumlara zemin hazırlayabileceği, sahih sünnetin ise Kur’an’ın doğru anlaşılmasında vazgeçilmez bir referans olduğu ifade edildi.
Program, katılımcıların soruları ve müzakerelerle zenginleşirken; düşünmeye, tefekküre ve ilmî değerlendirmeye kapı aralayan verimli bir atmosferde tamamlandı.
Bu anlamlı programda bizlerle birikimini paylaşan Prof. Dr. Abdurrahman Ateş hocamıza, katılım sağlayan misafirlerimize ve organizasyonda emeği geçen herkese teşekkür ederiz.